مذهبی - ****شهدا شرمنده ایم**** شهدا شرمنده ایم
سفارش تبلیغ
صبا ویژن
اوقات شرعی
امروز : چهارشنبه 99 مرداد 15
u ****شهدا شرمنده ایم****

این قرآن، ریسمان خدا و نور روشن گر ودرمانی سودبخش است . [پیامبر خدا صلی الله علیه و آله]

:: خانه

:: مدیریت وبلاگ

:: پست الکترونیک

:: شناسنامه

:: کل بازدیدها: 158936

:: بازدیدهای امروز :59

:: بازدیدهای دیروز :88

vپیوندهای روزانه

سایت مراجع معظم تقلید و علماء شیعه [154]
بهترین یادگاری [237]
بروبچ قمی حالشو ببرن [209]
فارسی نگار [80]
کانون هادیان امت (مسجد امام هادی قم) [115]
.: جدول لیگ برتر :. [162]
دیکشنری [158]
استقلالیها [542]
ایران ورزشی [159]
روزناما خبرورزشی [227]
به لحظه ترین اخبار فوتبال ایران [164]
هیئت انصارالمهدی [218]
جگر داری بیا تو [482]
[آرشیو(13)]

vدرباره من

****شهدا شرمنده ایم****

مدیر وبلاگ : مهدی بهمنی[186]
نویسندگان وبلاگ :
داداش کوچولو
داداش کوچولو (@)[8]

عبدالله
عبدالله (@)[22]


گاه سکوت یک دوست معجزه میکنه ، و تو می آموزی که همیشه ، بودن در فریاد نیست

vلوگوی وبلاگ

****شهدا شرمنده ایم****

v لینک وبلاگ دوستان

دشت جنون
اس ام اس عاشقانه
بنده ی خدا
یک کلمه حرف حساب
اردبیل شهری برای همه
دوباره سبز می شویم...
نور
جاده خاطره ها
بانک مقالات روانشناسی
صفحات انتظار در فراق گل نرگس
سوز و گداز
طلبه میلیونر
کشکول
حسن تنهاترین سردار دنیاست
.: شهر عشق :.
پر شکسته
* امام مبین *
منتظر ظهور

v لوگوی وبلاگ دوستان
















vفهرست موضوعی یادداشت ها

فناوری اطلاعات[116] . موبایل و ترفند[5] . فوتبال[3] . عکسها و تصاویر جالب[2] . ترفند[2] . کامپیوتر[2] . ویندوز[2] . کامپیوتر . کلیپ بورد . کفش . مایکروسافت . مجتبی جباری . مرورگر . نرم افزارهای عیب یابی . همجنس‌بازی . واعظی آشتیانی . وسواس . ترفندستان . حافظه . روسپیگری . سکس . سوسک . سیستم عامل . شهادت . شهدا . شیطان . عجیب‌ . عطار . عید غدیر خم . غزه . فاطمه معصومه . فراکسیون . فوق العاده . فیلمهای سکسی . قطبی . SMS . آبی . استقلال و منصوریان و امیر قلعه نویی و داش علی منصوریان . اسقلالی . اعتیاد . اعیاد و عزاداریها . المپیک . المنتظر . امام رضا(ع) . امام صادق . امیر قلعه نوعی . اینترنت . اینترنت اکسپلورر . بسیجی . بیت‌المال . پرسپولیس . تجاوز جنسی .

vمطالب قبلی

فمژناوری اطلاعات
دانشگاه مجازی
ایمیل و اینترنت
عکسها و تصاویر جالب
مذهبی
عاشقانه
اجتماعی
ورزشی
مناسبتها
متفرقه
اس ام اس
داستان و مطالب جالب
علمی
سیاسی

vآهنگ وبلاگ

vوضعیت من در یاهو

یــــاهـو

vاشتراک در خبرنامه

 

! یه خاطره ی توپ و باحال از جبهه

دوشنبه 89/1/9 :: ساعت 10:44 عصر




گلوله از همه طرف مى بارید. مجال تکان خوردن نداشتیم. سه نفرى داخل سنگرى که از کیسه هاى گونى تهیه شده بود، پناه گرفته بودیم. بقیه بچه ها، هر کدام در سنگرى قرار داشتند ...
نیروهاى ضد انقلاب، مقر سپاه مریوان را محاصره کرده بودند. براى این که فرصت مقابله به ما ندهند، براى یک لحظه هم آتش اسلحه هاى شان خاموش نمى شد. همان طور که گوشه سنگر پناه گرفته بودیم و لبه کیسه گونى ها برا ثر اصابت گلوله پاره پاره مى شد، سید محمدرضا دستواره با تبسم همیشگى گفت:
- بچه ها! مى خواهید حال همه ضد انقلاب ها رو بگیرم؟
با تعجب پرسیدیم: «چطورى؟ آن هم زیر این باران تیر و آر پى جى؟!»
سید خندید و گفت: «الان نشان مى دهم چه جورى»
و به یکباره بلند شد. لبه سنگر تا کمر او بود و از کمر به بالایش از سنگر بیرون. در حالى که خنده از لبانش دور نمى شد، فریاد زد:
- این منم سید رضا دستواره فرزند سید تقى ...
و سریع نشست. رگبار تیربارها شدت گرفت. لبخند روى لب ما هم جان گرفت. سیدرضا قهقهه مى زد و مى گفت:
- دیدى چه جورى شاکیشون کردم ... حالا بدتر حالشون رو مى گیرم.
هرچه اصرار کردیم که دست از این شوخى خطرناک بردارد، ثمرى نبخشید، دوباره برخاست و فریاد زد:
- این سید رضا دستواره است که با شما حرف مى زند... شما ضد انقلاب هاى احمق هم هیچ غلطى نمى توانید بکنید...
و نشست. رگبار گلوله شدیدتر شد و خنده سیدرضا هم.
با شادى گفت: «مى خواهید دوباره بلند شوم؟».


¤نویسنده: مهدی بهمنی

? نوشته های دیگران()

! سیـّد جان به گوشی؟؟؟ دل خسته ها بخونن

جمعه 88/12/21 :: ساعت 8:24 عصر




حاجی ، حاجی ؛ سیٌد:

حاجی جان ! اروند طوفانی شده ، طناب رابط پاره شده ؛ بچٌه ها را آب برد .

سیٌد ، سیٌد ؛ حاجی :
سیٌد جان ! آسمان دلها هم اینجا بد جوری ابری شده ، حال و هوای دل بچٌه ها هم طوفانی شده و اصلاً تعریف نداره . سیم ارتباطی خیلی ها قطع شده ؛ امواج خروشان دنیا طلبی ، خیلی ها رو با خودش برده .
 
حاجی ، حاجی ؛ سیٌد :
حاجی جان ! چند تا از غواص ها هنوز به اون ور اروند نرسیده ، قناسه زنهای عراقی ، خال ابرو برایشان گذاشتند !

سیٌد ، سیٌد ؛ حاجی :
سیٌد جان ! اینجا زیر آبزنها زیادند ، همونها که جبهه نرفتند و حزب اللهی شدند ! بیچاره ها هنوز فرق توپ فوتبال و با توپ مستقیم تانک نمی دانند ولی تا دلت بخواهد…

حاجی ، حاجی ؛ سیٌد :
حاجی جان ! بچٌه ها درگیر شدند ، به توپخانه خودی بگو نقل و نبات هایش را رو سرِ بچٌه های خودی نریزد !

سیٌد ، سیٌد ؛ حاجی :
سیٌد جان ! بعضی از بچٌه ها بد جوری در گیر دنیا شدند ، توپخانه خودی هم که معلوم نیست دست نفوذی هاست یا عناصر بدلی ! که به جای حمایت ، داره اونها را بیشتر دنیایی میکنه!

حاجی ، حاجی ؛ سیٌد :
حاجی جان ! سه واحد جیش الشعبی وارد کارزار شده ، صدای هل هله صدامشان را میشنوی ؟ دارند جلو میآند و به مجروحا تیر خلاص می زنند .

سیٌد ، سیٌد ؛ حاجی :
سیٌد جان ! آقا زاده های بنده ی زر و زور دنیا هم وارد کارزار دنیا طلبی شدند ! هر کدام از بچٌه ها که در مقابلشان مقاومت کند ، یا خانه نشین است ، یا …

حاجی ، حاجی ؛ سیٌد :
حاجی جان ! بچه ها از شدت گلوله باران عراقی ها زمینگیر شده ، و نمی تونند از زمین کنده بشند !

سیٌد ، سیٌد ؛ حاجی :
سیٌد جان ! مانتوها و روسری های کوتاه ، لباسهای چسبان هم در اینجا خیلی ها را زمینگیر کرده ، که حتی نمی توانند از خانه خارج شوند !

حاجی ، حاجی ؛ سیٌد :
حاجی جان ! وجب به وجب فاو را دارند با گلوله توپ و خمپاره می کوبند ، اینها کم بود هواپیما و هلی کوپتر ها هم اضافه شدند ، بدجوری داره ازمون تلفات می گیره .

سیٌد ، سیٌد ؛ حاجی :
سیٌد جان ! دنیا طلبی و رفاه زدگی کم بود ، انواع و اقسام مفاسد اخلاقی هم به آن اضافه شده ، شمار تلفات از دستم خارج شده !

حاجی ، حاجی ؛ سیٌد :
حاجی جان ! مجید و میثم و حسین ، پرواز کردند .



سیٌد ، سیٌد ؛ حاجی :
سیٌد جان ! محمد و تقی و حسن هم رفتند رو مین دنیا…

حاجی ، حاجی ؛ سیٌد :
بوی سیر میآد …گلوم داره می سوزه…

سیٌد ، سیٌد ؛ حاجی :
بوی تعفن بعضی ها در اومده ! اینجا هم نگاه های هرزه ، چشم ها را میسوزونه … سیٌد جان ! بی خود نبود که می گفتی آدم شو تا لایق دیدار شوی ؛ موندن بعد از این میهمانی عذاب است ، عذاب.

حاجی ، حاجی ؛ سید :
حاجی جان دیگه گلوم نمی سوزه ، نفسم دیگه تنگ نیست.چه بوی خوشی میآد…

سیٌد ، سیٌد ؛ حاجی :
سیٌد جان ! اینجا هم هنوز می شود بوی خوش استنشاق کرد . اینجا هم هنوز می توان عاشق شد و عاشق ماند و لایق دیدار شد . هنوز پرچم در دست علی در اهتزازه ، هنوز هم می شود سبک بال شد ؛ فقط گلوله ها عوض شده ، فقط آدم شدن مشکل شده ؛ فقط…

حاجی ، حاجی ؛ سیٌد :
عجب بوی خوشی میآد . حاجی جان ! نام رمز عملیات را که یادت هست؟!
 عجب بوی خوشی میآد…السلام علیک یا زهرا(س)

¤نویسنده: مهدی بهمنی

? نوشته های دیگران()

! سربندهای فراموش شده

جمعه 88/12/21 :: ساعت 8:18 عصر







خاک پای همه تون اگه امشب بتونم
                       خوده مونی براتون یه خورده روضه بخونم
قصه امشب من صنعت شعری نداره
                             مثل من غریبه و تو غصه ها کم میاره
زشرار دل می سوزم ز تمامی وجود
                             بسم رب الشهدا یکی بود یکی نبود
یکی بود یکی نبود زیر گنبد کبود
                    روزای جبهه و جنگ روزای قشنگی بود
روزای قشنگی بود روزای سخت جدایی
                  کاشکی جنگ تموم نمی شد می شدیم کربلایی
توی جنگ و جبهه ها یه بچه کوچیک بودم
                           نبودم جبهه ولی من به اونا نزدیک بودم
خاطرات اون روزا هیچوت زیادم نمی ره
                            مرغ دل به یاد طابوت شهید پرمی گیره

<\/h6>

مادری چشمش به در چرا عزیزم نیومد
                       بعد چند روز پسرش به روی دستا می یومد

اما بعد جبهه ها ما از خوبا جدا شدیم
                             لباس خاکی فراموش شدو بی وفا شدیم
دست بیعت به شهید و آرمانش نزدیم
                        اون چیزی که اونا خواستن ما هرگز نشدیم
اونجا با ذکر حسین شبونه معبر می زدند
                         همه جا جار می زدند غلام ابن الحسنن
ذکر یبن العسکری از لبشون کم نمی شد
                          غیر یا مهدی چیزی به دردا مرحم نمی شد
اینجا کم کم خاطرات و از تو ذهنا می برن
                               دیگه حرفی از شهید تو مجلسا نمی زنن


اونجا ناله می زدند چرا آقامون نمی یاد
                                 حال جبهه خبر از حضور آقامون می داد
اینجا خون به قلب ناز مهدی زهرا شده
                                  صوت موسیقی طنین انداز محفلها شده
اونجا کرخه و دوکوهه جنت جانبازا بود
                                جز رو مد رود دز مبهوت اشک چشما بود
اینجا با زخم زبون جانبازو تحویل می گیرن
                                  همه عزت و تو ثروت و تحصیل می بینن
اونجا سر بند ابوالفضل به همه توان می داد
بسیجی با لب تشنه لب دریا جون می داد



اینجا غیرت میدن و عشق تمدن می خرن
                                با حجاب بی حجاب دم از تمدن می زنن
اونجا رفتن روی مین تا دنیا رو رها کنی
                                   درد بی درمون دنیا دوستی رو رها کنی

اونجا زیر برف و بارون توی سنگرهای سرد
                                     اینجا ویلا و تجمل رو دلا نشونده درد
یکی محزون یکی خندون شیوه اونا نبود
                                           این طریق نبوی یا سیره مولا نبود
در ازای پاره دلی که جبهه داده بود
                                         خونه خشتی سزای مادر شهید نبود
 
این وصیت نامه بت شکن خمین نبود
                                      روی بوم خونه ها جز پرچم حسین نبود
کوچه های شهر ما بی روضه و دعا نبود
                                    جای هر خون شهید تو مجلسا گناه نبود
 
 
رهبر غریب ما اون روزا دلگیر نبود
                                           صورت شبیه ماهش اینقدر پیر نبود


رد پای شهدا تو زندگیا گم شده
                                             شیوه عصر جهالت شیوه مردم شده
چطوری روز قیامت آقا رو صدا کنیم
                                تو چشای مادرش زهرا (س) چطور نگاه کنیم
آقا جون دستم بگیر رنگ جماعت نباشم
                                 دیگه از جدت حسین دارم خجالت می کشم
حالا که اومده مردی که رفیق شهداست
                                            بچه جبهه و جنگ با صفا و با خداست
اومدم آشتی کنم با تو به ولله آقاجون
                                         روتو برنگردون از من جون زهرا آقاجون
بس که بد سر زده از من دیگه دل خسته شدم

                                             به سرم هرچی بیاد حقمه ولله آقاجون
آقا من تو رو قسم می دم به یک مرد غریب
                                            همونی که کشته شد کنار دریا آقاجون
همونی که یه روزی خیمه ها شو آتیش زدند
                                           دخترش آواره شد میون صحرا آقاجون
مددی کن که شبیه شهدا پاک بشم
                                            ذکر یبن العسکری بگیرم و خاک بشم
یا ابا الصالح پس کی میایی 
                       یا ابا الصالح پس کی میایی <\/h6>
 یا ابا الصالح پس کی میایی

¤نویسنده: مهدی بهمنی

? نوشته های دیگران()

! مالک، چه مالکی!

یکشنبه 88/8/24 :: ساعت 8:32 صبح

مالک فرزند حارث نخعی بود و در کوفه می‌زیست. نخستین حضور ثبت شده‌ی او، جنگ یرموک و فتح دمشق است. در این نبرد، تیری گوشه‌ی چشم وی را مجروح ساخت و از آن پس، به "اشتر" شهرت یافت. او قامتی بلند، سینه‌ای فراخ و زبانی گویا داشت و از هیبت، ابهت، حیا و مزایای اخلاقی بسیار بهره می‌برد.

مالک در دوران خلافت عثمان، در برابر گزافه‌گویی‌ها و فزون‌خواهی‌های سیعد‌بن عاص حاکم کوفه، برآشفت و چنین گفت: "تو را نرسد که عراق را بوستان خویش سازی!" سعید بی‌درنگ به عثمان چنین نگاشت: "با حضور مالک اشتر در کوفه کاری پیش نمی‌رود!"
مالک همچنین به دستور معاویه مدتی در حبس به سر برد. او با این‌که در قیام علیه عثمان، رهبری کوفیان معترض را به عهده داشت، به فرمان امام(ع) کوشید عثمان را از محاصره نجات دهد ولی توفیق نیافت. مالک پس از قتل عثمان، مردم را به بیعت با علی(ع) دعوت کرد و گفت: "هذا وصی الاوصیاء و وارث الأنبیاء؛ ای مردم او وصی اوصیا و وارث علم انبیاست." آنگاه تمام توان خود را در خدمت امام(ع) قرار داد.
امام مالک را بسیار دوست می‌داشت؛ دیدگاه‌هایش را محترم می‌شمرد و حتی به توصیه‌ی او، ابوموسی اشعری را بر حکومت کوفه ابقا کرد. هنگام بسیج مردم برای شرکت در جنگ جمل، چون ماجرای سستی و کارشکنی اشعری به گوش مالک رسید، بی‌درنگ به کوفه شتافت؛ مرکز حکومت را تصرف کرد و ابوموسی را از آن‌جا برون راند.

فرزند حارث در جنگ جمل دلاوری‌های بسیار نشان داد. نقش وی چنان بود که وقتی با عبدالله بن زبیر درگیر شد و او را تا مرز هلاکت پیش برد، عبدالله به دوستانش گفت: ما را با هم بکشید! پس از پایان جنگ، مالک به دستور امام به جزیره (شامل موصل، نصیبین، دارا، سنجار، آمد، هیت و انات) رفت و با ضحاک بن قیس، حاکم منصوب از سوی معاویه درگیر شد و بر این منطقه چیرگی یافت.

امیرمؤمنان در آستانه‌ی جنگ صفین، فرمان امیری به مالک داد و به دو تن از فرماندهان سپاهش چنین نگاشت: "من، مالک اشتر پسر حارث را بر شما و سپاهیانی که در فرمان شماست، امیر کردم. گفته‌ی او را بشنوید و از وی فرمان برید. او را چون زره و سپر نگهبان خود کنید که مالک را نه سستی است و نه لغزش؛ و نه کندی کند آن‌جا که شتاب باید و نه شتاب گیرد آن‌جا که کندی شاید."
فرزند حارث، محور جنگ‌جویان صفین بود و نبردش روح حماسه در سپاهیان می‌دمید. نقش او در تشویق و ترغیب سپاه، استثنایی بود. وی به دستور امام در برابر میمنه‌ی شکست خورده قرار گرفت و گفت: "فرار از میدان جهاد، مایه‌ی بر باد رفتن عزت، از دست دادن بیت‌المال، ذلت در حیات و ممات، ننگ دنیا و آخرت و فرو رفتن در خشم و عذاب دردناک خدا است. دندان‌های خود را محکم بر هم فشارید و با سرهاتان به استقبال دشمن شتابید!"

چون سپاه معاویه قرآن‌ها را بر نیزه‌ها آویختند و فریب‌خوردگان با تهدید از امام خواستند اشتر را بازخواند، مالک که نزدیک‌ خیمه‌ی فرماندهی معاویه شمشیر می‌زد، به فرستاده‌ی امام گفت: آثار فتح پدید آمده، همین لحظه ظفر خواهیم یافت، توقف فرمای و مرا باز مخوان. سرانجام به وی چنان خبر دادند که امنیت جانی امیرمؤمنان(ع) به خطر افتاده است. مالک شمشیر افکند و گفت: "والله که من همه‌ی جهان در زیر فرمان خویش‌ نخواهم؛ چون امیرالمؤمنین(ع) را نخواهم دید!"
آنگاه بازگشت و به اشعث و هوادارانش که خیمه‌ی امام را محاصره کرده بودند، گفت: "افسوس که شما را بفریفتند و شما فریفته شدید. شما را در کار این جنگ به حق، در غلط انداختند و شما را موافق افتاد ترک جنگ گفتن! ما پنداشتیم که آثار سجود بر پیشانی شما آثار زهادت است در دنیا و شما را بدین شرفی خواهد بود در آخرت و موجب رضای باری تعالی خواهد بود؛ لیکن امروز چون آفتاب معلوم گشت که شما طالبان دنیایید و در دست شهوت گرفتار. لعنت بر شما باد که میان ما و شما دوری افتاد."

پس از طغیان جمعی از سپاه برای پذیرش حکمیت، مالک همراه گروهی از یاران اعلام وفاداری کرد و به امام چنین گفت: "جایی که تو باشی، ما را نرسد که رأیی بزنیم و مصلحتی بیاندیشیم. اگر این قضیه را که می‌گویند قوبل می‌کنی، تو امامی رشید و خلیفه‌ای بزرگواری؛ حُکم تو را است و اگر آن را کراهیت می‌داری، شمشیر می‌زنیم و از خدای مدد و معاونت می‌خواهیم و با ایشان جنگ می‌کنیم و می‌نگریم تا حکم باری تعالی چه باشد!"

مالک پس از بازگشت از صفین، دیگر بار به حکومت جزیره گماشته شد. چون کار بر محمد‌بن أبی‌بکر در مصر تنگ شد، امام مالک را فراخواند: "تو از کسانی هستی که من به کمک آنان دین را به پای می‌دارم و نخوت سرکشان را قلع و قمع می‌کنم و خلأهای هولناک را پر می‌کنم. هرچه زودتر خود را به ما برسان تا آنچه را که باید انجام گیرد، بررسی کنیم؛ و فرد مورد اعتمادی را جانشین خود قرار ده."
با آمدن فرزند اشتر، امیرمؤمنان(ع) بی‌درنگ فرمان معروف "عهد مالک اشتر" را به او داد و وی را به حکومت مصر منصوب کرد. افزون بر این حضرت به مردم چنین نوشت: "من بنده‌ای از بندگان خدا را به سوی شما فرستادم که در روزهای بیم، نخوابد و در ساعت‌های ترس، از دشمن روی برنتابد. بر بدکاران، تندتر بود از آتش سوزان.
او مالک پسر حارث مذحجی است. آن‌جا که حق بود، سخن او را بشنوید و او را فرمان برید که او شمشیری از شمشیرهای خداست. نه تیزی آن کند شود و نه ضربت آن بی‌اثر بود. اگر شما را فرمان کوچیدن دهد، کوچ کنید و اگر گوید بایستید، بر جای مانید که او نه بر کاری دلیری کند و نه بازایستد و نه پس آید و نه پیش رود، جز که من او را فرمایم. در فرستادن او، من شما را بر خود برگزیدم، چه او را خیرخواه شما دیدم و سرسختی او را برابر دشمنانتان پسندیدم."

چون معاویه از خبر انتصاب مالک آگاه شد، به مسؤول خراج ناحیه‌ی قلزم نوشت مالک را از میان بر دارد و در برابر، باقی‌‌مانده‌ی خراج را نپردازد. او نیز مالک را به وسیله‌ی عسل مسموم ساخت. وقتی خبر شهادت مالک به کوفه رسید، حضرت بسیار اندوهناک شد؛ با صدای بلند گریست و تا چند روز آثار غم بر چهره‌اش نمایان بود: "خداوند چه نیکی‌ها که به مالک داده بود! مالک، چه مالکی! اگر کوه می‌بود، کوه عظیمی بود؛ اگر سنگ بود، سنگ سخت بود. آری، به خدا سوگند ای مالک! مرگ تو بسیاری را لرزانید و بسیاری را خوش‌دل کرد. گریندگان باید بر چونان تویی بگریند. أین مثلُ مالک؟ آیا مردی چونان مالک هرگز توان یافت؟"

امیرمؤمنان(ع) بر فراز منبر، از مصیبت بزرگ شهادت مالک چنین یاد کرد: "إنّا لله و إنّا الیهِ راجعون؛ ستایش خداوندی را سزاست که پروردگار جهانیان است. خدایا، من مصیبت اشتر را در راه تو حساب می‌کنم؛ زیرا مرگ او از مصائب بزرگ روزگار است. رحمت خدا بر مالک باد. او به پیمان خود وفا کرد و عمر خود را به پایان رساند و پروردگار خود را ملاقات کرد. با این‌که پس از پیامبر خود را آماده ساخته بودیم بر هر مصیبتی صبر کنیم، با این حال می‌گوییم مصیبت مالک از بزرگ‌ترین مصیبت‌ها است."
امام از مالک خشنود بود و می‌فرمود: "خدایش بیامرزد، روزگارش را به سر آورد و با مرگ خود دیدار کرد و ما از او خشنودیم. خدا خشنودی خود را نصیب او کند و پاداشش را دوچندان گرداند."
معاویه پس از شنیدن خبر قتل مالک گفت: "علی دو دست داشت؛ یکی را در صفین قطع کردیم که عمار بود و دیگری مالک که اینک قطع شد."

برگرفته از کتاب ریزش‌ها و رویش‌ها (در مجموعه "از چشم‌انداز امام علی")؛ تألیف محمدباقر پورامینی؛ کانون اندیشه جوان
<\/h3><\/h3>

¤نویسنده: مهدی بهمنی

? نوشته های دیگران()

! یاد داشتی از طرف خدا

دوشنبه 87/11/28 :: ساعت 3:22 عصر

اگر در زندگی وضعیتی برایت پیش آید که قادر به اداره کردن آن نیستی، برای رفع کردن آن تلاش نکن.
 
آنرا در صندوق( برای خدا تا انجام دهد) بگذار . همه چیز انجام خواهد شد ولی در زمان مورد نظر من ، نه تو !
 
وقتی که مطلبی را در صندوق من گذاشتی ، همواره با اضطراب دنبال(پیگیری) نکن .
 
در عوض روی تمام چیزهای عالی و شگفت انگیزی که الان در زندگی ات وجود دارد تمرکز کن .
 
ناامید نشو ، توی دنیا مردمی هستند که رانندگی برای آنها یک امتیاز بزرگ است.
 
شاید یک روز بد در محل کارت داشته باشی : به مردی فکر کن که سالهاست بیکار است و شغلی ندارد.
 
ممکنه غصه زودگذر بودن تعطیلات آخر هفته را بخوری: به زنی فکر کن که با تنگدستی وحشتناکی روزی دوازده ساعت ، هفت روز هفته را کار میکند تا فقط شکم فرزندانش را سیر کند.
 
وقتی که روابط تو رو به تیرگی و بدی میگذارد و دچار یاس میشوی : به انسانی فکر کن که هرگز طعم دوست داشتن و مورد محبت واقع شدن را نچشیده..
 
وقتی ماشینت خراب میشود و تو مجبوری برای یافتن کمک مایلها پیاده بروی : به معلولی فکر کن که دوست دارد یکبار فرصت راه رفتن داشته باشد.
 
ممکنه احساس بیهودگی کنی و فکر کنی که اصلا برای چی زندگی میکنی و بپرسی هدف من چیه ؟
 
شکر گزار باش .
 
در اینجا کسانی هستند که عمرشان آنقدر کوتاه بوده که فرصت کافی برای زندگی کردن نداشتند.
 
وقتی متوجه موهات که تازه خاکستری شده در آینه میشی :
 
به بیمار سرطانی فکر کن که آرزو دارد کاش مویی داشت تا به آن رسیدگی کند....

¤نویسنده: مهدی بهمنی

? نوشته های دیگران()

! عدالت

دوشنبه 87/9/18 :: ساعت 11:49 صبح

چقدر سخته وقتی جوانی را می بینی که کهنه ترین لباس تو را بر تن دارد و آن بهترین لباس اوست...
چقدر دردناک است وقتی مادری را می بینی که خراب ترین میوه خانه تو در سبد اوست و آن بهترین میوه ء مهمانی اوست...
چقدر سوزناک است خنده دختر بچه ای برای عروسک کهنه در دستش و آن منفور ترین عروسک دختر توست....
چقدر اسفناک است دستان بیرون از چادر دختری که سیاهیش به خاطر چنگ بر لباسان مردمی است که آن لباسان برای شبهای گناه من و توست...
چقدر سنگین است درد شرم پدری برای خرید کفش پسرش که این درد بخاطر غفلت من و توست...
چقدر آسان می خندند مردمی که شادیهایشان بدلیل کار و تلاش بچه ایست که زباله های خانهء من و تو را جمع می کند...
چقدر سخت است دل کسی که غذایش را با ولع در مقابل کیسه به دوشی که روزها و شاید هفته هاست که غذای گرم از گلویش پایین نرفته...
چقدر رذل است آدمی که در کنارش دختران رنگارنگ با او لاس می زنند و بچه ای از سرما در خیابان به خود می پیچد...
چه ساده آدمانی که برای رفاه خود و به خیال درس و پول هزینه ها می کنند و به فرنگ می روند و کودکی بخاطر هزینه جراحی پدر شب و روز آجر به دوش می کشد...
چه بی رحمند سیاست مدارانی که نازدردانه اهیشان در بهترین ماشینها میان کوچه های پایتخت های اروپا می چرخند و استعداد های ما را برای ادامه تحصیل شب کار می کنند و روز درس می خوانند....
چه محبوب است دختری که وقتی دیوار خانه های ما را دستمال میکشد آستین به دست دست می کند تا سپیدی مچش پیدا نشود و چه خود فروخته است دختری که لباش نازک و سینه اش را باز می کند شاید برای شبش هم خوابی بیاید...
چقدر زیاد است تمثیل از بد و چه کم اند خوبان چه مشهورند بی دینان و چه گمنامند رهپویان چه بسیارند دزدان و چه اندکند قانعان

¤نویسنده: مهدی بهمنی

? نوشته های دیگران()

! سخنان رئیس جمهور درباره امام زمان (ع) مبانی اعتقادی ماست

جمعه 87/3/3 :: ساعت 10:13 عصر

 

امام جمعه مشهد مقدس با اظهار تأسف از افرادی که به بهانه مخالفت با دولت و بعضاً به نام اصولگرایی، مبانی اعتقادی را نیز زیر پا می گذارند، سخنان رئیس جمهور در جمع طلاب و روحانیون مشهد مقدس را جزء مبانی اعتقادی شیعه خواند......

ادامه مطلب...

¤نویسنده: داداش کوچولو

? نوشته های دیگران()

! بمناسبت سالگرد شهادت شهید سپهبد صیاد شیرازی

پنج شنبه 87/1/22 :: ساعت 6:31 عصر

با آن که نه سال از عروج نورانی اش گذشته هنوز دل از دام چهره پرجاذبه آشنای جبهه ها و هم پیمان سجاده ها آزاد نگشته است . کجا می توان تبسم مشفقانه لبان چروک مقتدرانه پیشانی و سنگینی و و فروتنانه شانه هایش را از یاد برد. او با سخنان سترگش و با صلابت عزم آهنین و با شهادت سرخ مظلومانه اش صلای حضور و شهود را در گوش ما می نوازد و هشدار میدهد که ما شاهدان همیشه تاریخ خواهیم ماند.
نمی توان در فروردین صفحه ای به چاپ رساند و از صیاد دل ها و سید شهیدان اهل قلم آوینی ننوشت . امیر سپهبد صیاد شیرازی پس از سالها مجاهدت در کردستان و رزم دلاورانه و فداکاری در غرب و جنوب کشور در دوران 8 سال دفاع مقدس و فرماندهی نیروی زمینی ارتش و مسئولیت های بعدی و خدمت صادقانه و پرتلاش در سمت جانشین رئیس کل ستاد نیروهای مسلح سرانجام در بیست و یکم فروردین 1378 به دست منافقین کوردل که امروز مورد حمایت استکبار جهانی آمریکای جنایتکار هستند ترور شد و به درجه رفیع شهادت نایل آمد.

 

¤نویسنده: عبدالله

? نوشته های دیگران()

! دلنوشته ای برای شهید سعید، سید مرتضی آوینی

سه شنبه 87/1/20 :: ساعت 4:45 عصر

سید همیشه استاد...

سید مرتضی؛ مردی از جنس تفکر و تهذب است که در حرکت بر مدار دانایی و فرزانگی آنچنان پیش رفت که خود صاحب سبک شد؛ آن هم در برهوتی که «تقلید همه جانبه» عیار حرفه ای و آماتور را مشخص می کرد و چه خوش درخشید که قلمش، رنگ شاخص و میزان به خود گرفت و هنرش عطر تعهد.

 
«عقل به ماندن می خواند و عشق به رفتن... و این هر دو را خداوند آفریده است تا وجود انسان در آوارگی میان عقل و عشق، معنا شود. رنج، مفتاح الخزائن غیب است و نه عجب اگر راه حق محفوف در بلایا و دشواری هاست. سر مبارک امام عشق بر بالای نی، رمزی است بین خدا و عشاق... یعنی این است بهای دیدار...»
***
نمی دانیم «شهادت» چه رازی دارد که اگرچه فقدان است و فقدان هم غمبار، اما این کوچ متفاوت با خود التیام و رضایتی دارد که بی قراری دل را با قافیه ها ی قرار همراه می کند؛ شهادت می شود زخم و مرهم توأمان. همین تلخ و شیرین شهادت است که انسانهایی را برای همیشه ماندگار می کند، راز و رمز کشف ناشده ای که با گذشت سالها و قرن ها از غیبت خاکی برخی انسانها، زمان و مکان را در تسخیر آن قهقهه مستانه درمی آورد. و سیدمرتضی چنین سروسری با خدای خود داشت که «شهادت» را پس از عمری جهاد از پشت چشمی دوربین مسلح اش هدیه گرفت... دوربینی که هیچ گاه اخلاص و ایمانش را در کوله روزمرگی جانگذاشت.
و مردی از جنس تفکر و تهذب که در حرکت بر مدار دانایی و فرزانگی آنچنان پیش رفت که خود صاحب سبک شد؛ آن هم در برهوتی که «تقلید همه جانبه» عیار حرفه ای و آماتور را مشخص می کرد و چه خوش درخشید که قلمش، رنگ شاخص و میزان به خود گرفت و هنرش عطر تعهد.
او که سالها هنر فکر و قلم و تصویر را با ظفر تحقیق و تعمیق و سفر به جغرافیای صعود و سلوک آب داده بود و با حرکت از گذرگاه خیال و وهم به منزل معقول و ملکوت رسیده بود، لفافه هنر را برای نمایش جلوه محبوب برگزید تا معیاری شود برای سنجش هنر متعهد، ستاره ای شود برای روشنی جاده وصال آن هم از پشت خاکریزهای خاکی پر کشیدن در هنگامه ای که خبری از طعم گس باروت تجاوز و حلاوت مقدس دفاع زیر بارش منورهای کهکشان شهادت نبود.
از چشمه جوشان عاشورا سیراب شده بود و گوش جان به هاتف عقل و منادی غیب سپرده بود تا از پشت ابرهای حجاب و ورای ظلمت ناپیدای خاک، بال در بال فرشتگان، بادیه نشینان تشنه معرفت را جرعه نوش کند.
تخریب چی میدان های مین شهوت و شهرت به مدد منورهای نورانی قرآن و آیه های پرتپش نهج البلاغه مسیر را چنان شناسایی کرده بود که آهنگ طربناک جهاد از دل نغمه جان افزای «فادخلی فی عبادی وادخلی جنتی» در ثانیه ثانیه سکانس های مبارزه اش در جبهه فرهنگی انقلاب به گوش می رسید.
حالا دیگر چنین فردی نیازی به هنر کاذب تصویر و صدا ندارد که صدایش می شود نغمه داوود و آرامش دلهای خسته و شکسته از جنگ بازگشته و لالایی چشم های باران خورده جوانان جبهه ندیده... و تصویرش هم می شود ناب ترین لحظه های حماسه و عرفان یک ملت از خواب برخاسته و به ندای «هل من ناصر...» پاسخ داده.
آه که باید با حسرت نام او را بر لب جاری کنیم که سیاره رنج سالها باید چشم انتظار باشد تا شاید کسی شبیه او را از دل نفس مسیحیایی ابراهیم زمان و انقلابش متولد کند... حالا شاید با گذشت این سالهای فراق، بیشتر جای خالی روایت فتح با آن راوی همیشه استادش حس شود، روایتی که بنای مستند دفاع مقدس را با هندسه اصیل اسلامی- ایرانی بنیاد نهاد؛ حالا که ده ها نهاد و سازمان و ارگان «مسئولیت» حفظ و نشر دفاع مقدس را دارند... و باز هم سؤالی بی پاسخ که چرا با وجود تأکیدات مکرر حکیم فرزانه انقلاب مبنی بر ادامه حیات «روایت فتح» دیگر خبری از آن پنجشنبه های عاشقی نیست، گویا دوستان مدتی است دلشان طوفانی نمی شود تا لنگر تسکین آن را در اعماق همیشه زنده آرشیو تولیدات سید بیاندازند؛ سید همیشه استاد... «پندار ما این است که ما مانده ایم و شهدا رفته اند، حقیقت آن است که زمان ما را با خود برده است و شهدا مانده اند...

¤نویسنده: مهدی بهمنی

? نوشته های دیگران()

! نامه دختر شهید

چهارشنبه 87/1/14 :: ساعت 7:12 عصر

نامه دختر شهید به پدر مفقود الاثرش

                                           اردوی راهیان نور             
از حدود 2700 نامه‏اى که زائران اردوهای راهیان نور نوشته بودند و درون ضریح شیشه‏اى شهداى شلمچه انداخته بودند، نمونه هایی را با هم می خوانیم:

 *دختری که پدرش مفقود الاثر بوده روى یک دستمال کاغذى نوشته بود:

بابا! این همه راه آمدم تو را پیدا کنم؛ ولى نه تنها تو را پیدا نکردم، بلکه خودم را هم گم کردم .

یکى قطره باران ز ابرى چکید

خجل شد چو پهناى دریا بدید

که جایى که دریاست، من کیستم‏

گر او هست، حقا که من نیستم

  *یکی دیگه از زائران خطاب به سر قطع شده شهید عبدالرسول حسنى سروده بود:

اى که رسیده‏اى به او

با من خسته دل بگو

نقش خیال روى او

یاد وصال کوى او

چیست مگر سبوى تو

مستى و رنگ و بوى تو

واى که نقش روى تو

از نظرم نمى‏رود

اى تو همه نگار من

بود تو اعتبار من

پاک کن این غبار من

تیرگى تبار من

اشک من و جلاى تو

دست من و دعاى تو

درد من و دواى تو، آه من و صفاى تو 

                                                    شهدا شرمنده‏ایم

¤نویسنده: عبدالله

? نوشته های دیگران()

   1   2      >

! لیست کل یادداشت های این وبلاگ